Arrested Development

Arrested Development można zaliczyć to tej grupy zespołów, które dla młodszego pokolenia hip-hopowców mogą być mało znane. Nie będzie nic w tym dziwnego, gdyż jeszcze do niedawna zespół nie wydał nic nowego pod swym szyldem, a i wszelkiego rodzaju media nie publikowały żadnych wzmianek o A.D. Dopiero w 2001 roku świat obiegła informacja o reaktywacji Arrested Development, co zapewne ucieszyło wielu dotychczasowych fanów grupy.
Już od samego początku założycielom zespołu przyświecała idea stworzenia własnej odmiany hip hopu, która wzbogacona o elementy zaczerpnięte z takich gatunków, jak chociażby soul, gospel, blues, jazz, reggae, czy folklor narodów afrykańskich, przyniosła bardzo interesujący efekt. Arrested Development zostało oficjalnie powołane do życia w 1988 roku w Atlancie przez czarnoskórego studenta Speecha, który wziął na siebie obowiązki pisania tekstów oraz produkcji nagrań. Speech, urodzony w październiku 1968 roku w Milwaukee pod nazwiskiem Todd Thomas, opuścił rodzinne strony i udał się do Atlanty, gdzie rozpoczął studia w College of Art Institute. Znany był już jako DJ Peech, członek grupy Disciples of Lirycal Rebelion (przemianowanej później na Secret Society). Wcześniej wraz z ojcem zajmował się wydawaniem lokalnej gazety "Milwaukee Community Journal", na której to łamach publikował swoje słynne felietony z cyklu "20th Century African".
W podstawowym składzie Arrested Development znalazł się także kumpel Speecha ze studiów - DJ Headliner (Timothy Barnwell), który już wówczas określany był mianem "mistrz konsolety". Z czasem do zespołu dołączyła także Aerle Taree (Taree Barnwell) - wokalistka i tancerka, Rasa Don (Donald Jonem) - perkusista i wokalista, Montsho Eshee (Tamelca Gaither) - choreografka i tancerka oraz sześćdziesięciodwuletni Baba Oje (jako tak zwany spiritual adviser).
Speech i Headliner zafascynowani dokonaniami ówczesnych zespołów rapowych, a w szczególności grupy Public Enemy, nie mieli łatwego startu. Zainteresowanie wytwórni płytowych reprezentowanym przez nich stylem zajęło im ponad trzy lata, co zresztą zaznaczyli później w tytule swej debiutanckiej płyty wydanej w 1992 roku: "Three Years, Five Months and Two Days in the Life of...". LP ukazał się na rynku w czasach, kiedy furorę robiły zespoły i soliści spod znaku gangsta rap typu Ice Cube, Ice-T czy Geto Boys. Arrested Development zaprezentował zupełnie odmienny, odwrócony o całe 180 stopni styl - bez wulgarnych tekstów, w których główne role odgrywają prostytutki, narkotyki i imprezy z AK-47 w tle. Nic więc dziwnego, że od razu do zespołu przyklejona została etykietka grupy reprezentującej tak zwany alternatywny, anty gangsterski rap. Zarówno w komercyjnych, jak i w niezależnych rozgłośniach radiowych nieustannie grano utwory z "Three Years, Five Months and Two Days in the Life of...": "Mr. Wendel", "Tennessee" oraz "People Everyday", windując je na same szczyty list przebojów. Speech będąc pod wpływem polityczno - radykalnych utworów wspomnianego wcześniej Public Enemy, postanowił jednocześnie wprowadzić w swoje głębokie i przemyślane teksty więcej światła, coś pozytywnego, dającego ludziom nadzieję na lepsze jutro. Album został bardzo dobrze przyjęty przez publikę i określony mianem udanej próby odświeżenia muzyki murzyńskiej. W konsekwencji zdobył status potrójnej platyny i w 1993 roku zespół otrzymał nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Debiut.
Nagrania Arrested Development zwróciły uwagę słuchaczy przede wszystkim pomysłowym posłużeniem się techniką samplingu i poruszającymi tekstami. Album charakteryzował wrażliwy, często osobisty, a zarazem bardzo dojrzały przekaz, połączony z urzekającą swym pięknem, sięgającą do korzeni afrykańskich dźwięków muzyką, co zapewniło A.D. sukces na skalę światową. Największym przebojem pochodzącym z debiutanckiego krążka okazał się utwór "Tennessee". Traktujący o śmierci, bardzo osobisty i utrzymany w konwencji modlitwy numer został napisany przez Speecha po śmierci jego brata i babki.
W tym samym roku zespół skomponował specjalnie dla potrzeb biograficznego filmu "Malcom X" (reżyseria Spike Lee) znakomity utwór "Revolution". Początkowo został on wydany na oddzielnym singlu, a dopiero później włączony do programu płyty "Malcom X: Music From The Motion Picture" (1992). W następnym roku członkowie Arrested Development nagrali drugi, tym razem koncertowy, album "Unplugged", stanowiący w pewnym stopniu uzupełnienie debiutanckiego "Three Years...". Jak już sama nazwa wskazuje, płyta zawiera kawałki w wersji akustycznej, zarejestrowane podczas koncertu, który Speech ze spółką dał w nowojorskim Ed Sullivan Theatre w 1992 roku. Mimo, iż na zawartość "Unplugged" złożyły się w znacznej większości koncertowe wersje piosenek z pierwszej płyty grupy, nie zabrakło na niej jednak premierowych kawałków, takich jak chociażby "Searching For One Soul". Po dużym sukcesie, jaki odniósł album na żywo, Arrested Development nagrywają jeszcze zaledwie jeden LP: "Zingalamaduni". Wydany na początku czerwca 1994 roku krążek okazał się ostatnią, pełnometrażową produkcją, gdyż w 1996 roku zespół oficjalnie zakończył swoją działalność...
Muzyka Arrested Development zawsze niosła ze sobą radość, dawała nadzieję, wyzwalając jednocześnie w jej słuchaczu same pozytywne emocje. Na pierwszym miejscu stawiała społeczeństwo, mówiła o nie nadużywaniu przemocy, okazywaniu szacunku dla innych ludzi, a przede wszystkim nakłaniała do poważnych zmianach, które trzeba było wdrożyć w życie zaczynając od samego siebie. Te szczytne idee towarzyszyły zespołowi od samego początku jego istnienia, jak również w trakcie całej solowej kariery Speecha, którą ten rozpoczął po oficjalnym rozwiązaniu grupy. 22 stycznia 1996 roku nakładem wytwórni Chrysalis ukazuje się jego debiutancki album, noszący tytuł "Speech". Na pierwszy, singlowy utwór promujący płytę został wybrany "Like Marvin Gaye Said (What's Going On)". Piosenka ta została również włączona do repertuaru albumu dedykowanego Marvinowi Gaye'owi - "Inner City Blues". Oprócz Speecha znaleźli się na nim między innymi Madonna, Boyz II Men, Stevie Wonder i Masive Attack. Todd udaje się również w trzy miesięczną trasę koncertową, wiodącą przez Japonię, Guadelupę, Amsterdam, a uwieńczoną występami w Stanach Zjednoczonych. Pod koniec 1998 roku, dokładnie w grudniu, w Japonii ukazuje się drugi, solowy album zatytułowany "1998 Hoopla". Płyta, będąca bardzo udaną mieszanką reggae i hip hopu, poprzedza premierę światowej wersji krążka "Hoopla", który na rynku dostępny był w 1999 roku. Na japońskiej edycji zostały zamieszczone utwory dodatkowe, których nie zawierało światowe wydawnictwo.
W 2000 roku wszystkich dotychczasowych fanów Arrested Development obiegła elektryzująca wiadomość o rozpoczęciu przez zespół prac nad nową, pierwszą od czasów "Zingalamaduni", płytą studyjną. Faktem jest, iż w między czasie ukazało się kilka pozycji z cyklu "Greatest Hits", "The Best of..." czy "Clasic Masters", ale były to zazwyczaj kompilacje zawierające utwory ze wszystkich wcześniejszych dokonań grupy. I według mnie nie są one tym, co tygryski lubią najbardziej... W okresie poprzedzającym premierę nowego albumu A.D., na terenie Japonii ukazuje się trzecia, solowa produkcja Speecha - "Spiritual People" (światowa premiera miała miejsce we wrześniu 2002 roku). Długo wyczekiwany, czwarty studyjny album Arrested Development dostępny jest od 2001 roku i nosi tytuł "The Hereos Of The Harvest".
W lutym 2003 roku ukazuje się kolejna kompilacja z utworami Arrested Development kontynuująca serię płyt z serii "The Best of..." - "Extended Revolution". Jednak w odróżnieniu od wcześniejszych pozycji, którymi zarzucony został rynek, zestawienie to zawiera głównie wersje zremiksowane nagrań pochodzących z pierwszej i trzeciej płyty Arrested Development, które wcześniej dostępne były jedynie na singlach. Jedyny minus płyty, to chyba tylko niewielka ilość utworów - jest ich zaledwie dziesięć, z czego każdy jest remiksem oryginalnej wersji. Mimo, iż na większości z nich swoją dłoń już dawno położył ojciec czas, dają one słuchaczowi sporą dawkę dobrej muzyki okraszonej nienagannymi skreczami i głębokim brzmieniem żywych instrumentów. W tym samym roku zespół znalazł się na 47. pozycji listy 50 najlepszych artystów sceny hip hop, stworzonej przez internetowy portal VH1 (www.vh1.com).
W styczniu bieżącego roku zmaterializowała się kolejna, czwarta już solowa produkcja założyciela Arrested Development - Speecha. Dwupłytowe wydawnictwo zatytułowane "Speech's of" ukazało się nakładem wytwórni Vagabond Productions. Jak sama nazwa wskazuje, płyta zawiera największe hity z dotychczasowej, muzycznej kariery Speecha. Jako ciekawostkę można dodać, iż dzięki domowej stronie Speecha - www.speechmusic.com - fani z całego świata dostali możliwość zaproponowania utworów, które ich zdaniem mogłyby znaleźć się na nadchodzącym albumie. Wczesną wiosną (prawdopodobnie w kwietniu) ukazać ma się także nowy, studyjny album Arrested Development - "Among The Trees". Od samego początku działalności utwory Arrested Development emanowały olbrzymim ciepłem. Często opowiadają o jakże skomplikowanym życiu i jego codziennych trudach, o nieustannie przemijającym czasie i miłości do drugiego człowieka. Ich muzyka stanowi interesującą odmianę hip hopu, z domieszką wielu bardzo różnorodnych gatunków muzycznych, co wyróżnia zespół z grona innych, a o to teraz na scenie amerykańskiej naprawdę trudno.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
Tennessee /Natural	Arrested Development	08.1992	16[22]	-	Cooltempo 323876-2
People everyday/Children play with earth	Arrested Development	11.1992	24[6]	-	Cooltempo 323901-1
Mr Wendal/Revolution	Arrested Development	02.1993	7[16]	-	-
Ease my mind/Shell	Arrested Development	07.1994	43[2]	11[5]	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
3 years,5 months & 2 days in the life of...	Arrested Development	09.1992	51[17]	-	Cooltempo 321929-2

Al Green

Urodził się 13 kwietnia 1946 roku w Forest City (stan Arkansas), a wychował w Grand Rapid (Michigan) Tam, w wieku 9 lat wraz ze swoimi trzema starszymi braćmi założył amatorską grupę wokalną wykonującą klasyczne kompozycje muzyki gospel. Z zespołem tym współpracował przez 7 lat, a kolejnym etapem w jego karierze była grupa THE CREATION zorganizowana z Curtisem Rogersem i Palmerem Jamesem. Przetrwała ona (nie wzbudzając większego zainteresowania) do 1967 roku, do momentu, gdy James został właścicielem przedsiębiorstwa muzycznego.
Wtedy też nakłonił Greena do rozpoczęcia solowej działalności piosenkarskiej, a na jego pierwszy singel wybrał własną kompozycję "Back Up Train". Ku ogólnemu zaskoczeniu, utwór ten stał się w Stanach Zjednoczonych bardzo popularnym przebojem. Seria następnych krążków Greena była jednak już mniej udana, co spowodowało, że w ciągu kilku miesięcy o piosenkarzu tym niemal zupełnie zapomniano. Dopiero dwa lata później, w 1969 roku, dalszą karierą Al Greena postanowił zająć się znany amerykański producent Willie Mitchell. Efekt tej współpracy był prawie natychmiastowy. Kolejne single- "I Can't Get Next To You" z bieżącego repertuaru THE TEMPTATIONS, "Tired Of Being Alone" i "Let's Stay Together" błyskawicznie zdobyły popularność w Stanach, plasując Greena w ścisłej czołówce największych czarnych gwiazd muzyki soul.
Sukces w USA pociągnął za sobą także ogromną popularność tego piosenkarza w Europie, a zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie w 1971 roku jego przebój "Tired Of Being Alone" trafił aż na 4 miejsce listy bestsel lerowych singli. Obok małych płyt ogromnym zainteresowaniem cieszyły się także albumy, wszystkie wyjątkowo precyzyjnie przygotowane, co oprócz Greena -głównego wokalisty, kompozytora i autora tekstów, było zasługą współpracującego z nim perkusisty Al Jacksona - aranżera i szefa zespołu akompaniującego.
Tylko do 1973 roku Al miał na swym koncie 20 milionów sprzedanych albumów, a zamówienia na każdy następny longplay z góry gwarantowały mu za niego co najmniej Złotą Płytę. Wielkim pasmem sukcesów były również koncerty Al Greena, na które w ciągu roku przeznaczał około 40 tygodni. W 1974, w związku z samobójczą śmiercią przyjaciółki, częściowo ograniczył działalność nagraniowo-koncertową, poświęcając wiele czasu religii. Dwa lata później został pastorem jednego z kościołów w Memphis.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
Put A Little Love In Your Heart	Annie Lennox & Al Green	01.1989	6[10]	-	A&M/390 382-7
The Message Is Love	Arthur Baker And The Backbeat Disciples feat. Al Green	07.1990	46[1]	-	A&M/390 462-7

Annie Lennox

Annie Lennox - (25.12.1954, Aberdeen, Szkocja) - voc, k, fl; kompozytorka, autorka tekstów. Jej matka była kucharką, ojciec pracował przy produkcji kotłów okrętowych.
Śpiewała w szkolnym chórze. Od najmłodszych lat pobierała lekcje gry na fortepianie i flecie, a naukę tę kontynuowała w londyńskiej Royal Academy of Music (studiów nie ukończyła). W połowie lat siedemdziesiątych śpiewała z big bandem jazzrockowym Red Brass. W 1977 dołączyła do poprockowej grupy The Catch, rok później przemianowanej na The Tourists. Z nią nagrała pierwszą płytę - singel Borderline (Logo, 1977; sygnowany jeszcze nazwą The Catch). Z nią też odniosła pierwszy sukces, m.in. jednym z kolejnych singli, z przeróbką I Only Want To Be With You z repertuaru Dusty Springfield (Logo, 1979).
Od 1980 do 1989 tworzyła duet Eurythmics z Davidem A. Stewartem, pianistą i gitarzystą, z którym występowała już w The Tourists. Zdobyli razem ogromną popularność efektownymi piosenkami wykonywanymi z soulową żarliwością, np. Love Is A Stranger, Sweet Dreams (Are Made Of This), Who's That Girl, Here Comes The Rain Again, There Must Be An Angel, Thorn In My Side. Gościnnie uczestniczyła w tym okresie w nagraniach m.in. Roberta Górla. W duecie ze słynnym śpiewakiem soulowym Alem Greenem przygotowała singel Put A Little Love In Your Heart (A&M, 1988). Próbowała aktorstwa - zagrała małe role w filmach Revolution (1986, reż. Hugh Hudson; na wideokasetach pt. Rewolucja) i Edward II (1991, reż. Derek Jarman).
Jesienią 1991 rozpoczęła pracę nad pierwszą solową płytą -"Diva". Sama stworzyła niemal cały repertuar; tylko dwie kompozycje były owocami współpracy z zaprzyjaźnionymi muzykami - Legend In My Living Room z pianistą Peterem-Johnem Vettese'em, a The Gift z Paulem Buchananem, Robertem Bellem i Paulem Josephem Moore'em, muzykami zespołu Blue Nile.
Zaproponowała efektowne utwory wyrastające i z pieśni gospel, soulu, funku czy disco, i z jazzujących ballad, i z piosenek w bardziej tradycyjnym stylu, i z muzyki egzotycznej, południowoamerykańskiej czy arabskiej, np. Why, Walking On Broken Glass, Cold, Money Can't Buy It, Little Bird, Primitive, Stay By Me. W tekstach ustosunkowała się do własnych doświadczeń życiowych - szaleństw, rozterek i nadziei lat młodzieńczych (Legend In My Living Room), uspokojenia w małżeństwie (Stay By Me, Primitive), radości macierzyństwa (Precious). Album dedykowała mężowi, reżyserowi filmo wemu Uriemu Fruchtmanowi, i córeczce, Loli. Nagrała go w studiach londyńskich, jak Mayfair czy The Church Studios. Produkcję powierzyła Stephenowi Lipsonowi (najpierw zaprosiła do współpracy Jeffa Lynne'a, byłego lidera The Electric Light Orchestra, ale nie umieli się porozumieć). Akompaniament oparła na brzmieniach komputerów muzycznych i elektronicznych instrumentów klawiszowych, których obsługę powierzyła Lipsonowi, Vettese'owi i Mariusowi de Vries (pierwszy z tych muzyków uczestniczył w sesji także jako gitarzysta). Ponadto w nagraniach wzięli udział m.in. Kenji Jammer - g, Moore - k, Ed Shearmur-p, Dave Defries-tp, Gavin Wright - viol, Doug Wimbish - b, Keith Leblanc - dr. Płyta zyskała ogromną popularność, a największymi przebojami były utwory Why, Walking On Broken Glass , Little Bird (na stronie B piosenka Love Song For A Vampire z filmu Dracula Francisa Forda Coppoli).
Dyskografię uzupełnia m. in. nagranie: Eve'rytime We Say Goodbye na płycie "Red Hot And Blue" (Chrysalis, 1990; piosenki Cole'a Portera w różnych wykonaniach).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
Put A Little Love In Your Heart	Annie Lennox & Al Green	01.1989	6[10]	-	A&M/390 382-7
Why	Annie Lennox	04.1992	17[11]	-	RCA/PB 45317
Little Bird	Annie Lennox	03.1993	38[8]	-	RCA 74321 12883 2
No More "I Love You's"	Annie Lennox	02.1995	16[14]	-	RCA 74321 26229 2
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
Bare	Annie Lennox	06.2003	10[5]	20[9]	BMG/82876524052