Angel

ANGEL, grupa amerykańska. Powstała w marcu 1975 w Waszyngtonie, ale niebawem przeniosła się do Los Angeles (w pierwszych miesiącach posługiwała się nazwą Sweet Mama From Heaven, ale pod wpływem menażera, Davida Josepha, zmieniła ją na Angel).
Z początku tworzyli ją: Frank Di Mino (15.10.1951, Boston, Massachusetts) -voc, Punky Meadows (właśc. Edwin Meadows; 6.02.1950, Waszyngton) - g, Creg Giuffria (28.07.1951, Culfport, Missisipi) - k, Mickey Jones (17.12.1952, Waszyngton) -b i Barry Brandt (14.11.1951, Waszyngton) - dr, perc. Punky i Mickey już od 1970 występowali razem w zespole znanym najpierw jako Daddy Warbucks, a później jako Bux (jego nagrania zebrano na płycie "We Came To Play", Capitol, 1976); Punky wcześniej grał w The Cherry People (zrealizował z nim album "The Cherry Tree", Heritage, 1968).
W listopadzie 1977 Jonesa zastąpił Felix Robinson . W 1981 formacja zakończyła działalność. Wielokrotnie podejmowano próby jej reaktywowania, m.in. w 1986, ale dopiero w 1999 wznowiła działalność. Trzon ustanowili wtedy: Di Mino, Brandt i Richard Marcello - g, ale w nagraniach gościnnie uczestniczyli też Meadows i Robinson.
Grupę odkrył Gene Simmons, basista Kiss (wybrał się na jej występ w Santa Monica Civic Auditorium), i w 1975 załatwił jej kontrakt z firmą Casablanca.
Zdobyła ogromną popularność jako formacja koncertowa, niestety jej płyty zyskały dużo mniejsze powodzenie. Niektóre z nich, zwłaszcza pierwsze dwie, "Angel" z grudnia 1975 i "Helluva Band" z czerwca 1976, miały wszakże wiele wdzięku. Wypełniła je muzyka z elementami metalu czy raczej hard rocka, zwykłego rock'n'rolla i popu, bliska angielskiego glam rocka, ujawniająca różne wpływy - i Led Zeppelin, i Deep Purple, i Uriah Heep, i Queen, i Sweet, i - może przede wszystkim - Kiss.
Oprócz prostych, hałaśliwych, pełnych młodzieńczej werwy utworów w rodzaju Feelin' Right, Anyway You Want It, Dr. Ice, Mirrors czy funkującego Chicken Soup zaproponowała w tym czasie również kompozycje dłuższe i bardziej urozmaicone formalnie, np. Tower i The Fortune, zdecydowanie na wyrost porównywane do dokonań brytyjskiego rocka progresywnego. Ponieważ żaden z tych albumów nie zyskał większej popularności, płyta kolejna, "On Earth As It Is In Heaven" z marca 1977, była już wynikiem nacisków ze strony wytwórni Casablanca, domagającej się bardziej przebojowego repertuaru. Oprócz krzykliwych utworów rock'n'rollowych (Can You Feel It, White Lightning, On The Rocks, Cast The First Stone) zawierała banalne, przesłodzone piosenki (She's A Mover, Telephone Exchange, You're Not Fooling Me, Just A Dream).
W tym kierunku grupa zmierzała na następnych, coraz bardziej wymęczonych albumach studyjnych: "White Hot" z lutego 1978, z którego pochodziły dwa niewielkie przeboje, The Winter Song (na stronie B singla utwór You Can Feel It) i I Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore (na stronie B singla utwór Flying With Broken Wings), oraz "Sinful" z marca 1979.
Nie należy do jej wielkich osiągnięć również zbiór nagrań koncertowych, "Live Without A Get" z lutego 1980. Wystąpiła w filmie Foxes (Smarkacze; 1979, reż. Adrian Lyne). Przestała istnieć, gdy firma Casablanca straciła w nią wiarę i zerwała umowę. Frank Zappa stworzył piosenkę Punky's Whips, wykpiwającą członków Angel - ubranych zawsze w śnieżnobiałe kombinezony i w opinii większości recenzentów tworzących mdły heavy metal dla najmłodszych.
Jesienią 1999 formacja przypomniała się fanom udaną płytą "In The Beginning", zawierającą m.in. utwór Set Me Free w stylu dawnych przebojów.
Giuffria kontynuował karierę w zespołach Giuffria i House Of Lords, a Robinson w White Lion. Di Mino założył wraz z Paulem Raymondem, byłym muzykiem UFO i The Michael Schenker Group, formację Ruffians.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
That magic touch	Angel	07.1977	78[9]	-	Casablanca NB 878	-
Winter song	Angel	07.1978	70[13]	-	Casablanca NB 903	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
On earth as it is in heaven	Angel	08.1977	65[2]	-	Casablanca NBLP 7043	-