Joan Armatrading

Ur. 9.12.1950 r. w Basseterre na wyspach St.Kitts, ówczesne brytyjskie Indie Zachodnie. Pierwsza ciemnoskóra piosenkarka i kompozytorka, której udało się zdobyć w Wielkiej Brytanii pozycję równą białym wykonawczyniom. Jej pochodzące również z Karaibów poprzedniczki: Madeleine Bell i P.P. Arnold, cieszyły się tylko przelotną popularnością, podczas gdy Joan (porównywana tyleż często, co niesłusznie do Tracy Chapman, z którą łączy ją tylko kolor skóry) działa aktywnie od blisko dwudziestu lat.
Rodzina Armatrading przybyła z Indii Zachodnich do Birmingham w 1958 r. Joan, opanowawszy w dzieciństwie umiejętność gry na gitarze i fortepianie, zetknęła się ze światem muzyki pop za pośrednictwem Pam Nestor (ur. 28.04.1948 r. w Berbice, Gujana Brytyjska), również imigrantki z Karaibów. Obie debiutowały w objazdowej obsadzie musicalu "Hair" i początkowo komponowały wspólnie, jednak ich drogi rozeszły się w 1972 r., gdy producent Gus Dudgeon (były współpracownik Eltona Johna) wybrał Armatrading jako główną wokalistkę debiutanckiego albumu Whatever's For Us. Płyta, na której dziewczętom towarzyszyli gitarzysta Davey Johnstone i perkusista Ray Cooper (również akompaniujący poprzednio słynnemu wokaliście), mimo przychylnych recenzji nie stała się bestsellerem. Nagrana dla wytwórni Cube Records, po brytyjskim fiasku została odsprzedana amerykańskiemu koncernowi A&M.
Armatrading i Nestor rozstały się wkrótce po nagraniu longplaya. Ta ostatnia, mimo błyskotliwego singla wydanego pod koniec lat siedemdziesiątych przez Chrysalis Records, szybko zniknęła z muzycznej sceny. W 1975 r. Joan podpisała kontrakt z A&M. Pierwszym producentem jej płyt w nowej firmie był Pete Gage, a owocem ich współpracy był album Back To The Night. W nagraniu uczestniczyli Andy Summers (późniejszy gitarzysta Police) i Jean Roussal (instr. klawiszowe), ale płyta nie zyskała szerszego odbiorcy. Przełomowym okazał się rok 1976, gdy pierwszy z czterech wyprodukowanych przez Glyna Johnsa albumów, Joan Armatrading, wszedł do Top 20 brytyjskich płyt długogrających, a temat "Love And Affection" do pierwszej dziesiątki singli. Longplaye Show Some Emotion (z 1977 r.)To The Limit (z 1978 r.) sprzedawały się jeszcze lepiej, jednak nie zaowocowały przebojami.
Album Steppin' Out z 1979 r., nagrany podczas koncertów w USA, zamknął współpracę piosenkarki z jej dotychczasowym producentem. Został przyjęty chłodno zarówno w Anglii jak i w Ameryce. Na krótki czas Armatrading związała się z producentem Henrym Dewym. Singel "Rosie" trafił w dolne rejony list przebojów, a mini-album How Cruel ukazał się jedynie w USA i na kontynencie europejskim. Kolejnym producentem nagrań Joan został Richard Gottehrer, eks-członek grupy The Strangeloves i producent pierwszego albumu zespołu Blondie. Tym razem wybór okazał się trafny. Płyta Me, Myself, I z 1980 r. weszła do pierwszej amerykańskiej czterdziestki, a pochodzące z niej single: tytułowy oraz "All The Way From America", zdobyły umiarkowaną popularność w Wielkiej Brytanii. Na nagranym w 1981 r. pod kierownictwem Steve'a Lillywhite'a albumie Walk Under Ladders piosenkarce towarzyszyła sławna (m.in. z nagrań Boba Dylana) sekcja rytmiczna z Jamajki: Sly Dunbar (perkusja) i Robbie Shakespeare (bas), a także gitarzysta i wokalista XTC Andy Partridge oraz Thomas Dolby na instrumentach klawiszowych.
Z płyty popularniejszej w USA niż w Wielkiej Brytanii pochodziły singlowe tematy "I'm Lucky" i "No Love". Longplay The Key z 1983 r. wyprodukował także Lillywhite, chociaż reżyserem singlowego przeboju "Drop The Pilot" i tematu "What Do The Boys Dream" był Val Garay. Płyta ugruntowała pozycję artystki w Anglii i w USA, podobnie jak pochodząca z tego samego roku kompilacja Track Record. Joan stała się wykonawczynią posiadającą własny krąg fanów -nielicznych, lecz szczerze jej oddanych. Płytę Secret Secrets z 1985 r. wyprodukował Mike Howlett, a wśród muzyków znaleźli się basista Pino Palladino związany poprzednio z Paulem Youngiem i Joe Jackson zaangażowany specjalnie do tematu "Love By You". Singel "Temptation" cieszył się umiarkowanym powodzeniem, zaś album poniósł fiasko w USA, pomimo okładki autorstwa popularnego fotografa Roberta Mapplethorpe'a. Płytę Sleight Of Hand Armatrading wyprodukowała sama we własnym studiu Bumpkin, a Lillywhite pomagał jedynie w remiksach. Wprawdzie okładkowe zdjęcie wyszło tym razem z pracowni Lorda Snowdona (popularnego w latach sześćdziesiątych playboya i eks-małżonka księżniczki Małgorzaty), ale sam longplay okazał się komercyjną klęską.
W 1988 r. piosenkarce udało się zgromadzić w studiu tak renomowanych instrumentalistów, jak Mark Knopfler z Dire Straits i Mark Brzezicki z Big Country, ale nie pomogło to wiele płycie The Skauting Stage. Rozminięcie się talentu Armatrading z gustami masowego odbiorcy potwierdziło niepowodzenie albumu Hearts And Flowers. Rok 1991 przyniósł kompilację The Very Best Of Joan Armatrading, opartą na materiale z Track Record, wzbogaconym o wydany na singlu remiks "Love And Affection" produkcji Hugh Padghama.
Armatrading osiągnęła zawodową stabilizację na pograniczu pierwszej i drugiej ligi brytyjskiego rocka, a jej płyty cieszą się z reguły aprobatą krytyki, choć niekoniecznie nabywców. Popularność piosenkarki ugruntowały występy na koncertach charytatywnych organizowanych m.in. przez rodzinę królewską i Amnesty International, a w 1988 r. przez zwolenników Nelsona Mandeli. Trzyma się jednak z dala od polityki - w 1992 r. ostro zaprotestowała, gdy jej nazwisko umieszczono na liście sław popierających partię konserwatywną. Z usposobienia domatorka, Joan Armatrading wertuje w wolnych chwilach swoje zbiory komiksów, dzięki czemu uchodzi za osobę bezpretensjonalną. Rywale i rywalki mogą jedynie pozazdrościć piosenkarce możliwości dysponowania własnym czasem i przebierania w koncertowych ofertach.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia	Komentarz
Mama mercy	Joan Armatrading	05.1978	77[7]	-	A&M K 7081	-
Rosie / How Cruel	Joan Armatrading	03.1980	52[20]	-	A&M K 7746	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
Joan Armatrading EP	Joan Armatrading	05.1980	60[6]]	-	A&M X 13 058	-
Me Myself I / When You Kiss Me	Joan Armatrading	06.1980	24[18]	-	A&M K 7912	[written by Joan Armatrading][Produced By Richard Gottehrer]
I'm Lucky / Shine	Joan Armatrading	11.1981	77[8]	-	A&M K 8453	[written by Joan Armatrading][Produced By Steve Lillywhite]
Drop the Pilot / Business Is Business	Joan Armatrading	04.1983	6[21]	-	A&M K 9019	[written by Joan Armatrading]
(I Love It When You ) Call Me Names / For the Best	Joan Armatrading	07.1983	20[17]	-	A&M K 9136	-
Temptation / Talking to the Wall	Joan Armatrading	04.1985	72[9]	-	A&M K 9610	-
Thinking Man / Love Grows	Joan Armatrading	07.1985	97[1]	-	A&M K 9670	-
Kind Words (And a Real Good Heart) / Figure of Speech	Joan Armatrading	07.1986	99[1]	-	A&M K 12	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia	Komentarz
Joan Armatrading	Joan Armatrading	11.1976	52[10]	-	A&M L 35 967	-
Show Some Emotion	Joan Armatrading	11.1977	18[38]	-	A&M L 36 300	-
To the Limit	Joan Armatrading	11.1978	42[26]	-	A&M L 36 724	-
Steppin' out	Joan Armatrading	09.1979	23[10]	-	A&M L 37 048	-
Me, Myself, I	Joan Armatrading	06.1980	13[27]	-	A&M L 37 333	-
Walk Under Ladders	Joan Armatrading	10.1981	16[27]	-	A&M RML 53 007	-
The Key	Joan Armatrading	04.1983	4[46]	-	A&M RML 53 101	-
Track record	Joan Armatrading	12.1983	4[28]	-	A&M RML 52 037	-
Secret Secrets	Joan Armatrading	04.1985	18[23]	-	A&M RML 53 144	-
Sleight of Hand	Joan Armatrading	07.1986	39[10]	-	A&M RML 53 203	-
The Shouting Stage	Joan Armatrading	08.1988	15[16]	-	A&M TVL 93 278	-
Hearts and Flowers	Joan Armatrading	07.1990	74[6]	-	A&M 395 298-1	-
The Very Best of Joan Armatrading	Joan Armatrading	08.1991	85[1]	-	A&M 397 122-2	-