Art Of Noise

Grupa brytyjska. Powstała jesienią 1983 w Londynie. Nazwę wzięła z opublikowanego w 1913 manifestu włoskiego futurysty Luigiego Russolo. Wyłoniła się z zespołu realizatorów, producentów nagrań i muzyków skupionych wokół Trevora Horna, byłego muzyka The Buggles i Yes. Od początku jej trzon stanowili: Ann Dudley (7.05.1956, Londyn) - k, J.J. Jeczalik (właśc. Jonathan Jeczalik; 11.05.1955) - k i Gary Langan. A status członka formacji miał też dziennikarz Paul Morley, który zajmował się promocją jej poczynań oraz pisał teksty do jej utworów i komentarze na okładki płyt. W 1985 uniezależniła się od Horna oraz zerwała współpracę z Morleyem. W 1986 odszedł Langan. Istniała do lipca 1990. W 1997 wznowiła działalność, a w jej składzie oprócz Horna, Dudley i Morleya znalazł się Lol Creme (19.09.1947, Manchester) - k, g, perc, voc, znany z zespołu 10 c.c. oraz z duetu z Kevinem Codleyem.
W 1983 Dudley, Jeczalik i Langan wspomagali Horna w pracy nad płyta "90125" zespołu Yes. W chwilach wolnych tworzyli dla przyjemności, z pomocą, przede wszystkim syntezatora Fairlight, muzykę inspirowaną napływającymi ze Stanów nagraniami pierwszych gwiazd hip hopu. Wtedy narodził się pomysł połączenia sił na dłużej w ramach grupy, która eksperymentowałaby z nowymi konwencjami w muzyce pop, poszukiwała intrygujących brzmień, penetrowała możliwości nowoczesnych technik nagraniowych, ale też po prostu bawiła się tworzeniem swoich osobliwych kolaży dźwiękowych. Płyty formacji, z początku wydawane przez firmę Horna Zang Tuum Tumb, lepiej znanej jako ZTT, a później przez własną China, zdominowała zwariowana, bezwstydnie eklektyczna i zuchwale nowatorska pod względem brzmieniowym, elektroniczna muzyka taneczna, chociaż nie zabrakło na nich kompozycji o cechach ilustracji dźwiękowych do wyimaginowanych filmów.
Single The Art Of Noise odnosiły większe i mniejsze sukcesy na listach przebojów, np.Beatbox (Diversions 7)/Beatbox (Diversions 2) z marca 1984 i Close (To The Edit)/A Time To Hear (Who's Listening) z października tego roku, Moments In Love/Beatbox z marca 1985 i Legs/Hoops And Mallets z października tego roku, Peter Gunn (przeróbka starego przeboju gitarzysty Duane'a Eddy'ego, przygotowana z jego udziałem) Something Always Happens z marca 1986 i Paranoimia/Why Me? z maja tego roku, Dragnet/Action Art z lipca 1987, Kiss (przeróbka piosenki Prince'a nagrana z piosenkarzem Tomem Jonesem)/E.F.L z listopada 1988, Yebo (wspólne nagranie z południowoafrykańskim chórem Mahlathini And The Mahotella Queens)/Dan Dare z lipca 1989 oraz Art Of Love/Heart Of Love z czerwca 1990.
Spośród albumów największą popularność zyskały "(Who's Afraid Of?) The Art Of Noise" z października 1984, "In Visible Silence" z kwietnia 1986 i najbliższy rocka "In No Sense? Non-sense!" z sierpnia 1987. Grupa tworzyła też muzykę do filmów, m.in. do Disorderlies (Trzech wesołych pielęgniarzy; 1987, reż. Michael Schultz), oraz do reklam telewizyjnych, m.in. dla firm Revlon i Swatch. Dopiero w 1986 zdecydowała się na działalność koncertową i dotarła ze swoimi występami m.in. do Japonii, co dokumentował album "Re-Works Of Art Of Noise" z grudnia 1996. Jej klasyczne nagrania wywarły ogromny wpływ na muzykę lat dziewięćdziesiątych, a w szczególności na takie zespoły, jak 808 State, The Orb, Future Sound Of London, The Prodigy i The Chemical Brothers.
W czerwcu 1999, po kilkuletniej przerwie w działalności, przypomniała się słuchaczom albumem "The Seduction Of Claude Debussy", będącym kontrowersyjną próbą uwspółcześnienia muzyki Claude'a Debussy'ego (np. Bom On A Sunday, Approximate Mood Swing No. 2).
Dudley po rozwiązaniu The Art Of Noise w 1990 z powodzeniem kontynuowała karierę jako kompozytorka, aranżerka, producentka nagrań, pianistka. Współpracowała m.in. z Philem Collinsem, Paulem McCartneyem, The Moody Blues i Moloko. Stworzyła muzykę do wielu filmów, m.in. do Buster (Buster; 1988. reż. David Green), The Crying Game (Gra pozorów; 1992, reż. Neil Jordan), za którą była nominowana do Oscara, The Full Monty (Goło i wesoło; 1997, reż. Peter Cattaneo), za którą otrzymała tę nagrodę, oraz Pushing Tin (1999, reż. Mike Newell).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
Peter Gunn/ Something Always Happens	Art Of Noise feat. Duane Eddy	05.1986	11[20]	-	China K 9957
Paranoimia/ Why Me?	Art Of Noise with Max Headroom	08.1986	52[8]	-	China K 33
Kiss/E.F.L.	Art Of Noise feat Tom Jones	01.1989	8[19]	-	China 871 038-7
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia
In Visible Silence	Art of Noise	06.1986	55[13]	-	Chrysalis/China L 38 527
The Best of The Art of Noise	Art of Noise	01.1989	48[14]	-	China 837367-1